In het nachtdebat van 11 juni 1997 vroeg de Kamer om de rechtsgevolgen van niet-melden in de richtlijn zelf op te schrijven. Twee codificaties later staan ze er nog steeds niet in, en wie zich op het verzuim wil beroepen is aangewezen op een klacht in Brussel of op de rechter.

Sorgdrager voorspelde in het nachtdebat dat het bewijs bruikbaar bleef. De Hoge Raad en Lemmens gaven haar gelijk; Donkersteeg liet de reikwijdtevraag liggen en Unilever Italia maakte de leer juist strenger, in een civiel geschil tussen twee bedrijven.

Anderhalf jaar na het nachtdebat maakt de Algemene Rekenkamer de balans op: van de getoetste Europese meldplichten was maar dertig procent aantoonbaar nageleefd, en ruim 5.500 hangende telecomstrafzaken had de minister van Justitie niet aan de Kamer gemeld.

Het eindverslag van de Securitel-hersteloperatie, 30 januari 1998: 400 regelingen op de bruto-lijst, 222 alsnog gemeld, 209 hersteld, en 73 die opnieuw over moesten omdat de reparatie zelf verkeerd was bekendgemaakt.

In acht dagen van juni 1997 kantelde de Securitel-affaire van vertrouwelijk dossier naar nachtdebat: een brief vlak voor een tv-uitzending, het vermoeden van 368 niet-gemelde gevallen, een bevroren Openbaar Ministerie en excuses aan volk en parlement.

Op Koninginnedag 1996 besliste het Hof van Justitie in een Belgische alarmzaak dat niet-aangemelde technische voorschriften buiten toepassing moeten blijven. Nederland had die uitleg in Luxemburg nog bestreden.

Het kabinet noemde het Securitel-arrest in 1997 onvoorzien. Maar er lag al tien jaar een spoor: een gepubliceerde Commissiewaarschuwing uit 1986, drie veroordelingen van Nederland door het Hof, een Rekenkameradvies dat de minister niet aandachtig had bestudeerd en een informele deal met Brussel.